|
ja, amai het was leuk aan de zee!
maar ik heb voor u ook nog wat PAARDENTANDEN .
want eergisteren ben ik voor de eerste keer van het paard afgedonderd. het ging zó :
we waren naar de oudsberg gegaan ; paul op leria , jan op rex , theo op pitou en ik op mijn gipsy. het was een echt hele mooie wandeling in het herfstbos. soms dacht ik : ik mankeer alleen nog mijn hermelijnen mantelke en mijn kroon, want ik voelde me echt wel heel koninklijk, zo hoog op mijn mooi wit paard , stappend en dravend door dreven en lanen op een tapijt van blaren...en met mijn 3 vazallen... ik werd er heel poëtisch van...
op de oudsberg aangekomen , hoorden we opeens een tractor die daar in het bos aan het werk was (er worden grote stukken bos gerooid om er heide te planten). de paarden schrokken daar allemaal van, maar gene paniek ; iedereen had binnen de korste keren zijn paard weer onder controle, zelfs ik (de mega-beginneling van ons 4). maar bovenop de berg is er geen begroeing waardoor de paarden zich wat onbeschermder voelen dan op een bospad. en ze bleven wat nerveus. en in het afdalen schrok gipsy weer van dat lawaai, dus versnelde ze en ik verloor mijn evenwicht en ik schoof er indiaangewijs aan de rechterkant langzaam vanaf, tot ik mij niet meer kon houden en op de grond belandde .
zonder erg overigens, alleen mijn ego was wat gekwetst. volgens mijn maten viel dit nog niet eens onder de noemer 'van uw paard vallen', eerder vonden zij dat 'niet-reglementair afstappen' .
afijn, ik zat daar en mijn paard stond 10 meter verderop. nu is een paard gelukkig een kuddedier, het blijft in de buurt van de andere paarden. ik daar dus (zachtjes, niet hollen want dan schrikken ze weer) naartoe, de teugels beetgepakt en de knoop erin ontward , me terug erop gezwierd en verder ! de rest van de rit liep smooth.
maar ik ben er wel aan voor de moeite : ik moet volgende keer tracteren op vlaai .
|