|
Vandaag was het de Omloop van het Nieuwsblad, vroeger heette dat de Omloop van het Volk. Sinds dag 1 dat ik met Maarten samen ben (bij wijze van spreken, ookal is het geschreven  ), speelt wielrennen een rol in onze relatie.
Het eerste weekend dat ik mee kwam naar Bree, was het Lichtstoet (wat een timing). We logeerden, zoals zovele keren daarna, op de Kruittorenwal bij Siel. Op vrijdag en/of zaterdag werd er een stevig bezoek gebracht aan 't Stift, en op zondagmiddag lagen we dan in de zetel, naar de koers te kijken en een middagdutje te doen. Eens we samenwoonden, zette die traditie zich in het Gentse voorjaar ook verder. Zelfs toen Myrthe al geboren was, bleef ik mee koers kijken.
Ik deed ook een paar jaar mee aan een soort wedstrijd over de voorjaarsklassiekers, en ik denk zelfs dat ik een jaar gewonnen heb. Siel keek ook graag koers, geloof ik. Siel keek graag sport. Maarten had het niet zo voor tennis, maar ik wel. En Siel ook. En zo waren er heel veel gezellige weekends.
En nu is er weer voorjaarskoers. Ik herinner me dat we lol hadden toen Siel voor het eerst haar ploeg voor de wedstrijd samenstelde, omdat ze er Jens Voigt in stak, en dat was een ouwe knol voor een wielrenner.
Haar orchideeën staan in bloei op ons vensterbank. En ik mis haar. Ik mis de rust van haar huis, de rust van een plek waar alles altijd goed leek te komen. Een veilige haven, meer dan ik er ooit een gehad heb.
|
Volgend jaar beter? 
